What metaphor is NOT (Eng.)
So my research is about metaphor. Internet metaphors – metaphors of the Internet, metaphors on the Internet, metaphors within Internet, the Internet as metaphor, and what have you. Metaphor in networks and computing. Metaphor as code, as protocol.
To clear the baseline, first what metaphor is NOT.
1 Metaphor is not just a way of expression or a figure of speech.
Metaphor is the condition of any expression, the figure of any speech. There is no speech without metaphor. There is no outside of metaphor. Metaphors frame and construe the very way we think, talk and act (Lakoff & Johnson 1980).
1.1 Metaphor is not an extra rhetorical ornament.
Metaphor is not extra, it is basic in itself. It is constitutive for the possibility of any extra, any rhetorics and any language. No language without metaphor as its basic principle.
1.2 Metaphor is not innocent or neutral.
Metaphor is never 'just a metaphor', not meant to have deeper implications beyond the intentions of the speaker. The deeper implications (or the debates about them) are part and parcel of the dynamics of metaphor. You can not retreat from such a debate by saying 'it was just a metaphor, don't pin me down'.
1.3 Metaphor is not determined by the intentions of the speaker.
Metaphors go their own way, no matter what the intentions of the speaker. Metaphors are actors, they do things. You better be aware of what they do.
2 Metaphor is not figurative speech as opposed to literal speech.
Phenomena do not have an intrinsic, natural literal meaning and an extrinsic artifically constructed figurative meaning. Phenomena don't have any intrinsic meaning at all; meaning is always produced in social, cultural and mental processes/interactions/assocciations, be it literal or figurative. The whole distinction (dichotomy) of literal-figurative is a social and cultural after effect, with a hidden dominance of the literal, the supposedly 'real', 'true', 'proper' origin (cf. Derrida, metaphysics of presence).
2.1 Metaphor is not a special instance of words, sentences or even discourse.
Ricoeur (1975) systematically analyzed the historical sequence of notions of metaphor from Aristotle (names, words) to his own inclusive notion of discursive metaphor. Though illuminating, this is not enough. Metaphor is more, or better: metaphor is elsewhere. Metaphor is the structural precondition of words, sentences and discourse as such, not a special instantiation of them.
2.2 Metaphor is not limited to speech or language.
Though most illustrations of metaphor are taken from speech or language in general metaphor is not limited to this modality. Metaphor can also be pictural/visual, acoustic, archtectural, performative etcetera. Indeed, any modality we can perceive or conceive as distinctive can perform metaphorical labor. We could call all these different modalities 'textual' (Derrida) or 'semiological sign systems' (Barthes), and then conclude that metaphor can be done in any semiotic system, that any modality enables metaphor. But that would imply a reversal of the preconditions. The ontological existence of a semiotic system is not the precondition of the occurrence of metaphor ? metaphor is the precondition of the emergence of any semiotic system.
3 Metaphor is not transfer of meaning.
Meaning does not precede metaphor, it is the other way around. Metaphor generates meaning. Metaphor is a meaning machine. There is no meaning without metaphor, there is no communication (trial-transfer of supposed meaning) without metaphor. Metaphorical transference = translation + transformation + generation.
3.1 Metaphor is not just transfer from one semantical domain to another.
Lakoff and Johnson's elegant definition of metaphor as the transfer of concepts from one semantical domain (source-domain) to another (target-domain) is a good starting point, but does not problematize the status of the domains in itself. These domains are presupposed as static, remaining unchanged by metaphorical transferences. But metaphors are not the results of pre-existing domains. It is the other way around: the domains are retrospectively produced/reproduced/refined by the metaphorical transference.
4 Metaphor is not only based on similarity or resemblance.
Metaphor is as much about perceiving/conceiving sameness as it is perceiving/conceiving difference. Metaphor is taking a part of a perceived/conceived 'whole', and transferring this cut off part to another context, thereby reconstructing that context. Metaphor is partibility, iterability and recombinality in action. Cut, copy & paste.
4.1 Metaphor is not a trope amidst other tropes.
Since metaphor is not limited to rethorical or linguistic instance, the classification of different linguistic tropes (metaphor, metonymy, comparison, analogy, allegory, synecdoche) should be reshuffled. The different configurations of signifiers and signifieds these classes represent are useful is specific analyses, but these tropes should be considered special instances of metaphor. Metaphor is the precondition of the occurence of tropes.
5 Metaphor is not just conceptual.
Lakoff and Johnson theory of metaphor is too cognitivist, mentalistic. In their view metaphor frames the way we think, talk and act, and thus can have material consequences or instantiations, but in itself metaphor remains completely conceptual and cognitive, completely captured in the human mind. This does not given an account for the executive, operational, material indexicality involved in computing metaphors. At least a distinction between (primairily) conceptual and (primairily) material metaphors should be made.
So, what's left? What IS metaphor?
Metaphor is the utterence of one thing in terms of another. Since no utterence coincides completely with its reference, since no word or other coded representation coincides with the object or the intended meaning, every utterence is in a sense metaphoric – alien, borrowed.
Metaphor is transference.
Tranference = translation + transformation + generation.
Transference in the broad sense of communication and mediation as such, not preceded by a completed coded system but constructing the code and the system on the fly, by the sheer condition of iterability and repeatability (cf. Derrida 1972).
Transference as translation from one code to another, always implying noise, random mutations, new deferrals and abysses. And always implying political-representational mobilization of actors and the transformation of the actor-network (Latour 1979, 1981).
Transference also in the psychoanalitical sense, a displacement of something inaccessible to something accessible (Freud, Vol 11. p.155). Not from the familiar to the new, not from the concrete to the abstract (Lakoff & Johnson 1980), but from the inaccessible to the more accessible.
And, most important, transference also in the sense of labor (cf. Reddy 1979), the transformation of material and energy into something else, be it symbolic and semiotic or material. The chain of production, reproduction and innovation is driven by the never statisfied drive to (more) accessibility.
Comments (7) · Permalink · Trackback
6 September 2005, 2:17 pm Minitrue.nl noted:
(trackback)
Scriptiebegeleider Marianne begint PhD-weblog
Mijn scriptiebegeleider Marianne van den Boomen, is voor haar promotieonderzoek ook aan een weblog begonnen. Haar onderzoek zal zich toespitsen op metaforen. Ze weet in ieder geval al wat
11 September 2005, 4:39 pm Koen noted:
Beste Marianne,
Prachtig artikel, je http://www.vandenboomen.org/wiki/CyberSpaceMetaforen
Vraag die spontaan (maar in grote mate ondoordacht
bij me opkomt – ontstaat het probleem van het ten onrechte totaliserende – en daarmee verhullende en mystificerende – van de drie besproken metaforen voor het internet mogelijk uitsluitend binnen je vooronderstellingen omtrent wat een metafoor (niet) is?
Ik bedoel: je geeft in http://metamapping.net/blog/?p=18#postcomment aan dat in jouw optiek, gedachtegang, wereldbeeld geldt: “Metaphor is not figurative speech as opposed to literal speech”. Deze ik noem het maar even postmoderne vooronderstelling is echter kwestieus: paradoxaal zo niet innerlijk tegenstrijdig. Vergelijk de verwante discussie over het al dan niet fundamentele – in de zin van in de ?werkelijkheid’ gegronde – verschil tussen waarheid en onwaarheid: Foucault, Derrida, Lyotard etc komen m.i. niet weg met wat jij in andere termen aanhaalt: “The whole distinction (dichotomy) of literal-figurative is a social and cultural after effect”. Het spreken over waarheid en onwaarheid vooronderstelt al een fundamenteel onderscheid tussen waarheid en onwaarheid, omdat anders geen enkele bewering binnen dit spreken nog serieus genomen kan worden om zichzelfs wille en je ermee-akkoord-zijn-of-niet een permanente en nimmer opdrogende bron van (zelf)achterdocht moet vormen waarvan de ‘nattigheid’ zich uitstrekt tot en met de bekende opgestoken hand van Moore en Wittgensteins tijger ? was het een tijger? – in de zaal (ik weet dat dit punt een veel diepgaandere behandeling zou vergen, die mijn beperkte filosofische krachten te boven gaat).
Evenzo kan het letterlijke spreken niet au fond ‘ook metaforisch’ zijn: want wie dit werkelijk gelooft, weet niet eens wat letterlijk spreken eigenlijk is, i.e. beneemt zichzelf al qua grondhouding, wereldbeeld, het zicht op de mogelijkheid ? en de onthullende kracht ? van letterlijk spreken, met name in de zin van het zo ‘waarheidsgetrouw’ of ‘werkelijkheidsgetrouw’ aan het licht brengen en verduidelijken van de zaak zelf. Tussen haakjes: die zaak zelf kan heel goed een bepaalde metafoor zijn, en het letterlijke spreken over de internetmetaforen (aan de hand van wat je terecht *close reading* noemt!) dat jij in je essay hebt neergelegd, illustreert op voortreffelijke wijze hoe onthullend en verhelderend dit spreken kan zijn! – ik reken je dus stiekem niet tot degenen die het letterlijke spreken eenzelfde waarheidsgehalte toekennen als het metaforische spreken (ook deze bewering zou meer uitwerking behoeven, zie boven).
Wat betreft het internet zelf: dit is wel degelijk letterlijk in beeld te krijgen – ook al zijn de beweringen en omschrijvingen waarmee men dat doet misschien weinig verbeeldingrijk en per definitie ontoereikend (de ontoereikendheid van beweringen houdt niet in dat ze metaforisch zijn). Niet alleen in de global village-metafoor, ??k in de voorstelling van internet als elektronische snelweg en als cyberspace, geldt dat de infrastructuur waarom het feitelijk, letterlijk, gaat, is weggewerkt. Gewoon de geschiedenis van de constructie en ontwikkeling van het internet vanuit zijn militaire voorstadium – bij welke letterlijke geschiedschrijving bij uitstek de – politieke, commerci?le, idealistische, anarchistische et cetera – motieven en machtsstrategie?n zijn bloot te leggen die uit beeld verdwijnen binnen de elk op eigen wijze het internet totaliserende en mystificerende metaforen.
Ik waag het dus je uitgangspunten – zowel filosofisch aangaande je kijk op wat een metafoor (niet) is als geformuleerd in de eerste zinnen van je essay – in twijfel te trekken. Wat betreft de opening van je essay (”Elektronische snelweg, digitale jungle, cyberspace, global village ? het Internet is ondenkbaar zonder metaforen. Onbespreekbaar en onhanteerbaar ook. Dat ligt niet zozeer aan het netwerkkarakter op zich; aan bijvoorbeeld het telefoonnet, het wegennet en het elektriciteitsnet maken wij geen extra woorden vuil. Zij zijn zichzelf genoeg als netwerk”): inderdaad maken wij aan telefoonnet, wegennet en elektriciteitsnet geen extra woorden – meer! – vuil. Hans Achterhuis heeft er echter op gewezen dat de komst van elke veelomvattende en ieders levenssfeer doordingende nieuwe technologie een uitbarsting van utopische/dystopische fantasie?n (dus metaforen) heeft bewerkstelligd (inclusief psychosomatische ziektebeelden); hij bespreekt onder meer dit aspect van de ballonvaart, als ik het me goed herinner
.
Met hartelijke groet,
Koen
12 September 2005, 4:36 pm Marianne noted:
Beste Koen,
Dank voor je uitgebreide en tot nadenken stemmende reactie! Dat is hoe ik hoop dat deze blog gaat werken.
‘Het spreken over waarheid en onwaarheid vooronderstelt al een fundamenteel onderscheid tussen waarheid en onwaarheid, omdat anders geen enkele bewering binnen dit spreken nog serieus genomen kan worden,’ zeg je. Ik denk het niet, eigenljk, of beter gezegd, ik denk dat ook dit andersom werkt: het spreken over waarheid en onwaarheid cre?ert een ‘fundamenteel’ verschil tussen waarheid en onwaarheid. Daarmee is het dus niet fundamenteel (in de zin van gegrond in iets buiten de discursieve formaties zelf) maar een after effect. Hetgeen overigens nog niet impliceert dat dat niet serieus genomen moet worden, integendeel.
Iets vergelijkbaars speelt er rond het veronderstelde verschil tussen letterlijke en figuurlijke betekenis. Metaforen zie ik niet als figuurlijk (’onwaar’), tegenover andere taaluitingen die dan zuiver letterlijk zouden kunnen zijn (’waar’, ‘werkelijkheidsdekkend’). Mijn punt is dat metaforen net zo letterlijk (en dus waarheidsvormend) kunnen werken als andere taaluitingen (die daar meestal van onderscheiden worden als zijn de figuurlijk), juist daarom is het noodzakelijk om ze serieus te nemen. Metaforen serieus nemen, betekent ze letterlijk nemen. Wat laten ze oplichten, wat verdoezelen ze?
Ik denk eigenlijk ook dat dit helemaal niet zo (plat) postmodern is als het wellicht lijkt. Plat postmodern zou zijn: beweren dat alle discursive uitingen figuurlijk zijn, slechts een onbeholpen manier van praten, omdat je toch nooit de dingen echt kunt raken in taal, elk woord is dan om het even, ‘anything goes’. Maar discursieve uitingen zijn niet om het even, want ze produceren waarheidseffecten, en waarheidseffecten zijn niet fuguurlijk, ze werken letterlijk in op levens van mensen. Het is die letterlijkheid die serieus genomen moet worden. Niet zozeer uit naam van de waarheid (hoewel dat strategisch handig kan zijn) maar vooral uit naam van, nou ja, noem het ethiek. (Dat is ook niet fundamenteel buiten de discursieve orde te begronden, maar daarvan is in elk geval duidelijk dat je het erover moet blijven hebben. Waarheid heeft de neiging onbespreekbaar te worden zogauw ze is vastgesteld cq in werking gesteld.)
Ik dacht dat Wittgensteins tijger een nijpaard was ? maar ja, dat is om het even
Hoewel, een tijger lijkt me wel veel gevaarlijker in een klaslokaal…
‘Evenzo kan het letterlijke spreken niet au fond ?ook metaforisch? zijn: want wie dit werkelijk gelooft, weet niet eens wat letterlijk spreken eigenlijk is,’ schrijf je verder. Daar ben ik het mee eens, althans het laatste deel van de zin. Niemand weet wat letterlijk spreken is, niemand weet wat absolute ideale communicatie is, hoe het eruit ziet, iedereen rommelt maar wat aan, probeert in de buurt te komen met allerhande talen, grammatica’s, stijlfiguren en media, oftewel: met allerhande metaforische constructies. Daar komen we een heel end mee, vooral als we ze letterlijk nemen in hun waarheidseffecten.
Maar je rekent me ’stiekem niet tot degenen die het letterlijke spreken eenzelfde waarheidsgehalte toekennen als het metaforische spreken’ ? die snap ik niet helemaal. Stiekem, dus jij denkt dat ik mezelf eigenlijk wel schaar onder degenen die het letterlijke spreken eenzelfde waarheidsgehalte toekennen als het metaforische spreken? Kan, maar hoeft niet. Waarheidseffect zit denk ik niet in de mate van veronderstelde letterlijkheid of mate van figuurlijkheid. Waarheids- en dus machtseffecten drijven niet op taal alleen, maar op complete discursieve formaties, samenstellingen van instituties, taalhandelingen, artefacten en mensen.
Poe, veel te lang voor de commentaar-layout, ik moet daar wat aan doen, zodat een lang stuk een read more overlees naar een aparte pagina krijgt. Ik ga rommelen in de php-scripts, dus als de commentaren ineens verdwenen zijn in cyberspace, weet dan dat ik het slechts ben die wat probeert te hacken
Werk jij nog altijd met Ceilidh? Oh, nostalgie, de oude Groene Kantine…
14 September 2005, 11:45 pm Marijke Ekelschot noted:
Gisteren heb ik een tijd rondgelezen op je weblog, maar – ik was er al bang voor – ik raak er hopeloos van in de war. Eigenlijk heb ik geen idee waar de verschillende diskussies nu precies over gaan. En wat metaforen nu wel of niet zijn, tja – ik heb niet zoveel met metaforen of, laat ik het anders zeggen, ‘de’ metafoor als uitgangspunt voor een analyse geeft mij geen enkel houvast.
‘The worst of [vague and woolly words, freely bandied about in the (social scientist literature), but whose precise meaning is seldom if ever clarified] them all is “globalisation”- a term which can refer to anything from the Internet to a hamburger. All too often, it is a polite euphemism for the continuing Americanisation of consumer tastes and cultural practices. The much older term “interdependence” similarly hides the truth behind a persuasive euphemism for assymetric dependence. (…)”Interdependence” is much like the word “multinational”. That term was allegedly coined by the PR division of International Business Machines in the early 1960s to conceal ? or at least divert attention from ? the fact that IBM was an American enterprise, even though it was seeking marker access to many countries throughout the world.’
Susan Strange, The Retreat of the State. The diffusion of Power in the World Economy. Cambridge University Press 1996. pag xii, xiii
Zo kan ik het begrijpen: iets is a, maar het wordt b genoemd om die werkelijkheid, inclusief de achterliggende ambities te verbergen/verhullen cq voor te stellen als een bijzonder demokratiese, menslievende onderneming.
Opdrachten en bevelen heten ‘afspraken’, hi?rarchie?n heten ‘communicatienetwerken’ en het lot heet een ‘keuze’. Zoiets. Vroeger haden westerse landen ministeries van oorlog; na de tweede wereldoorlog werden dat ministeries van defensie, en over een tijdje, onder aanvoering van de VS, worden het mogelijk ministeries ter verbreiding van De Demokratie.
En verder heeft Columbus Amerika nog steeds ‘ontdekt’, en bestaan er nog steeds ‘werkgevers’ en ‘werknemers’.
In hoofdstuk 7 ? Telecoms: the control of communication – behandelt Strange de privatisering van het telecommunicatiewezen en de technologiese ontwikkelingen die dat mogelijk gemaakt hebben. Na 1996 moet er door haar of ‘haar school’ daar wel meer over gepubliceerd zijn.
Wie zijn de eigenaren van satellieten, elektriciteitsbedrijven, de grondstoffen voor ‘energie’, chips, etc, van providers, de fabrieken waar de hardware gemaakt wordt, van de softwareproduktielijnen, etc.etc. En, natuurlijk, wat zijn de arbeidsverhoudingen waaronder e.e.a. tot produkt gemaakt wordt.
Zoals Strange terecht opmerkt: toen telecommunicatie nog een staatsaangelegenheid was bestond er nog enige relatie tot het concept ‘demokratie’. Kapitalistiese (transnationale/multinationale) bedrijven zijn eenduidig hi?rarchies. (En ze nemen ook ’staatszaken’ over. Zie bv Shell in Nigeria op het gebied van huisvesting en onderwijs; zie ook Bill Gates met zijn aidsprogramma, etc. etc.)
Op een of andere manier wordt het produkt ‘internet’ dat voortkomt uit die reeel bestaande (verschuivende) eigendoms- machts- en arbeidsverhoudingen gepresenteerd ?n beleefd als het rijk der absolute vrijheid en gelijkheid. Op een bepaalde manier is dat, voor degenen die er toegang toe hebben, ook waar. Tegelijkertijd bepaalt ‘de uitgangspositie’ de maatschappelijke effekten van die toegangsmogelijkheden. Banken, Spoorwegen, boekingskantoren iha, etc. etc. ‘gebruiken’ het met als effekt dat talloze kantoren, kantoortjes, balies etc. verdwijnen. Arbeidsplaatsen verdwijnen en worden deels verplaatst naar andere (goedkopere) landen, etc. De druk op de burgeres om oude communicatiemogelijkheden in te ruilen voor een supersnelle adslverbinding neemt van d kant van dat soort bedrijven toe. Wat vast gaat komen is buitensluiting van dienstverlening, tenzij voorzien van zo’n verbinding: de verplichting om vrij rond te surfen. Zoiets
Daarmee kom je dan weer terecht op ouderwetse tegenstelling tussen de formele gelijkheid en de materiele ongelijkheid.
En verder weet ik het ook even niet. Netzomin als ik weet wat dit alles te maken heeft met ‘metaforen die betekenissen genereren’.
29 October 2005, 12:06 am Koen noted:
Beste Marianne,
Op verschillende punten is mijn betoogje inderdaad niet erg precies (zoals ik gelukkig zelf al aangaf). Iets treffends zeggen over een van de oervragen van de filosofie – het verband tussen taal, belevingswereld en werkelijkheid – is natuurlijk ook geen sinecure.
Wijsbegerig rondsnobbend op het web, las ik zonet een Nederlandse vertaling van een vroege tekst van Nietzsche, “?ber Wahrheit und L?ge”.
Wat ik in mijn bijdrage bedoelde met “Het spreken over waarheid en onwaarheid vooronderstelt een fundamenteel onderscheid tussen waarheid en onwaarheid, omdat anders geen enkele bewering binnen dit spreken nog serieus genomen kan worden om zichzelfs wille” (met enige nadruk op “om zichzelfs wille” overigens), is m.i. aardig van toepassing op deze uitspraak van Nietzsche:
* Wij geloven dat we iets van de dingen zelf weten, als we over bomen, kleuren, sneeuw en bloemen spreken, maar bezitten toch niets dan metaforen der dingen, die volstrekt niet overeenstemmen met de oorspronkelijke entiteiten *
Het is mij een raadsel hoe je dit (zinvol en omwille van het beweerde zelf; dus indien het je niet om de retorische of machts-effecten van je spreken te doen is) kunt stellen – dat de metafoor volstrekt niet overeenstemt met de oorspronkelijke entiteiten – zonder dat dit betekent dat je wel degelijk een of ander (hoe ondoorgrondelijk en moeilijk uit te drukken ook) begrip hebt van wat “overeenstemming”, noem het “waarheid”, w?l is. Wat hier het probleem van Nietzsche is, roept hij over zichzelf af door een introductie van spookachtige ?oorspronkelijke entiteiten? die in zijn ogen blijkbaar, als het ware per definitie, iets anders zijn dan de dingen waarover wordt gesproken.
Wat je ziet kan overeenstemmen met het ding waarnaar je kijkt; dat je de overeenstemming z?lf niet kan zien doet daar niks aan af. Wat je zegt kan in hoge mate overeenstemmen met de stand van zaken waarover je spreekt; ook al kan je die overeenstemming zelf niet onder woorden brengen. (Als ik het ooit goed heb begrepen, was dit de positie van de jonge Wittgenstein, die hij later met zijn taalspelconcept heeft verlaten.)
Wie een dergelijke opvatting loslaat, belandt volgens mij als filosoof in het idealisme. Of is jouw antwoord op de vraag “Wat laten metaforen oplichten, wat verdoezelen ze?”: louter en alleen weer andere dingen die niet zijn wat ze zijn..?
Excuses, erg relevant voor jouw onderzoek is dit alles misschien intussen niet. Ach, het web, het beeldscherm en Narcissus…
29 October 2005, 12:12 am Koen noted:
Oeps! Domme zetfout in de voorlaatste alinea van de bijdrage hierboven…
Er had moeten staan:
Is jouw antwoord op de vraag ?Wat laten metaforen oplichten, wat verdoezelen ze??: louter en alleen weer andere dingen die niet zijn wat ze zijn..?